Βαπτιστήριο Αγίου Κωνσταντίνου Λοκρίδος

Σε καλή κατάσταση ύστερα μάλιστα από την πρόσφατη συντήρησή του διατηρείται εντός οικίσκου έξωθεν του Ναού του Αγίου Κωνσταντίνου θαυμάσιο ψηφιδωτό δάπεδο υστερορρωμαϊκών χρόνων με παραστάσεις δελφίνων και τριγωνικών εναλλασσομένων κοσμημάτων πολύχρωμων. Οι κάτοικοι το ονομάζουν Βαπτιστήριον δεν έχει όμως καμία σχέση με τα βαφτιστήρια. Είναι μέρος του κτιριακού συγκροτήματος της παλαιάς Ιεράς Μονής, η οποία υφίστατο μέχρι το 1930 οπότε και το Καθολικό της μετεβλήθη σε Ενοριακό Ναό.
Έξωθεν του οικίσκου με το ψηφιδωτό υπήρχε μέχρι του 1997 δίδυμη προτομή επί επιτύμβιου κίονος, η οποία μεταφέρθηκε στο Μουσείο Αταλάντης.

Καστρομοναστήρι του Προφητη Ηλία (Ζέλι)

Στα βορειοδυτικά του χωριού Ζέλι, μετά από μια διαδρομή (σε χωματόδρομο) μήκους 11 χιλιομέτρων, στη θέση Κάκαρος, βρίσκεται το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία.
Το μοναστήρι είναι σήμερα εγκαταλελειμμένο. Έχει έντονα φρουριακό χαρακτήρα που σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα πρόσφατης ανακαίνισης.
Σχετικά με τη χρονολόγηση του μοναστηριού, εικάζεται ότι ίσως να κτίστηκε κατά την Φραγκοκρατία. Αυτό δεν είναι εύκολο να εξακριβωθεί. Το σίγουρο είναι ότι δέχθηκε πολλές επεμβάσεις και μεταγενέστερα, επί Τουρκοκρατίας.
Η σημερινή του μορφή οφείλεται στην αναστήλωση που έγινε στο 2004, η οποία αν και σεβάστηκε την αρχική μορφή του μοναστηριού, πρέπει να αλλοίωσε το μεσαιωνικό χαρακτήρα του. Δεδομένου ότι η τελική διαμόρφωση του Καθολικού φαίνεται ότι έγινε τον 18ο αιώνα, θα χαρακτηρίσουμε το μοναστήρι, με κάποια επιφύλαξη και ελλείψει πιο συγκεκριμένων πληροφοριών, μεταβυζαντινό του 18ου αιώνα. Το σκεπτικό είναι ότι αν έγιναν εκτεταμένες ανακατασκευές τον 18ο αιώνα, αυτές θα αφορούσαν και τον οχυρωματικό περίβολο.
Το οικοδομικό συγκρότημα της Ιεράς Μονής αποτελείται από το καθολικό και τις πτέρυγες των κελιών. Το κτιριακό συγκρότημα της μονής, γενικών διαστάσεων 40,00x47,00μ. αποτελείται από τέσσερις πτέρυγες μοναστικών κτισμάτων διατεταγμένων γύρω από αυλή 18,00x32,50μ.
Η αυλή πλαισιώνεται από τις τέσσερις πτέρυγες του μοναστηριού. Η είσοδος στο μοναστήρι γίνεται από την νότια πτέρυγα ενώ δευτερεύουσα είσοδος διαμορφώνεται από τη ανατολική πλευρά. Δύο πτέρυγες, η νότια και η ανατολική κατά το ήμισυ, είναι διώροφες ενώ η βόρεια και η δυτική είναι μονώροφες. Σε όλο το μήκος των διώροφων κτιρίων διαμορφώνονται σήμερα ξύλινοι εξώστες.
Η μονή διαθέτει έναν επιβλητικό οχυρωματικό περίβολο, που διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση. Το καθολικό στη σημερινή του μορφή είναι μονόχωρο, καμαροσκεπές, με τρεις μεγάλες αντηρίδες στη νότια πλευρά του και με τοιχογραφικό διάκοσμο του τέλους του 18ου αι. Ωστόσο τα κλεισμένα οξυκόρυφα τοξωτά ανοίγματα στους πλάγιους τοίχους μαρτυρούν ότι στην αρχική του μορφή ήταν τρίκλιτη βασιλική, που πιθανότατα ανεγέρθηκε με την επίδραση δυτικών προτύπων. Ανάλογα στοιχεία εμφραγμένων οξυκόρυφων τόξων απαντούν και στα υπόλοιπα κτίσματα της μονής. Τα κελιά είναι διώροφα και καταλαμβάνουν τις τέσσερις πλευρές του περιβόλου.

Μονή Σωτήρος

Γνωστό και μι τις παραλλαγές "Μοναστήρι της Καρυάς" της " Αγίας" η " Αγία Σωτήρα" το όμορφο αυτό Μοναστήρι βρίσκεται 4 χιλιόμετρα πάνω από την λουτρόπολη των Καμμένων Βούρλων σε υψόμετρο 310 μ. μέσα σ΄ ένα όμορφο φυσικό περιβάλλον με μια εξαιρετική θέα. 
Η αρχική ίδρυση της Μονής πρέπει να έγινε περί τον 7ο μ.Χ. αιώνα χωρίς αυτό να θεμελιώνεται επιστημονικά. Το καθολικό ανάγεται στον 11ο με 12ο αιώνα. Αρχικά ήταν ρυθμού Βασιλικής με τρούλο τον οποίο κατέστρεψε δια κανονιοβολισμού Τούρκος αξιωματούχος. Η κατάρρευση της οροφής το 1600 περίπου, επισκευάσθηκε σε σαμαροσκεπή τρίκλιτη βασιλική. Για την τοιχοδομία έχουν χρησιμοποιηθεί λίθοι μεγάλων διαστάσεων από κτίσματα παλαιοτέρων χρόνων του 5ου η 4ου π.Χ. αιώνος, ενώ θραύσματα από αρχαίες κολώνες και άλλα, βρίσκονται συγκεντρωμένα νοτίως του καθολικού.
Φυλάσσονται πολλά κειμήλια και φορητές εικόνες. Ξεχωριστό κειμήλιο αποτελεί το Ιερό Ευαγγέλιο του 17ου αιώνα, με Βυζαντινή δίστηλη γραφή, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα στην Ιερή Μονή.
Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας προσέφερε σπουδαίες υπηρεσίες στους χριστιανούς και στους αγωνιστές της επαναστάσεως. Στα χρόνια της Κατοχής ήταν καταφύγιο των κατοίκων.